Które urządzenie PMU gwarantuje najlepsze wygojenia?

Jedno z najczęściej zadawanych pytań w makijażu permanentnym brzmi: Które urządzenie PMU gwarantuje najlepsze wygojenia?

Samo to pytanie zakłada, że efekt po wygojeniu jest determinowany przez maszynę. Nie jest.

Gojenie jest procesem biologicznym, na który wpływa wiele zmiennych:

• technika implantacji,

• głębokość pracy,

• liczba przejść,

• sposób naciągnięcia skóry,

• charakterystyka tkanki,

• rodzaj i skład pigmentu,

• jakość oraz konstrukcja kartridża,

• pielęgnacja pozabiegowa,

• indywidualna reakcja organizmu klientki.

• pigmenty 

Maszyna jest jednym z elementów tego systemu. Nie może zagwarantować wygojonego rezultatu i nie zastąpi umiejętności artysty. Jest jednak narzędziem, które napędza igłę podczas każdego pojedynczego wkłucia. To, jak stabilnie i w jaki sposób wykonuje ten ruch, wpływa na warunki, w których artysta implantuje pigment.

Dlatego maszyny nie należy oceniać wyłącznie na podstawie tego, jak wygląda ani jak zachowuje się „w powietrzu”. Znacznie ważniejsze jest to, jak kompletny system zachowuje się pod obciążeniem – w kontakcie z żywą, zmieniającą się tkanką.

Zagojony rezultat nie powstaje wyłącznie po zabiegu

Proces biologicznego gojenia trwa po zakończeniu pigmentacji. Jednak warunki, w których tkanka będzie się goić, powstają już podczas zabiegu. Każde wejście igły w skórę przekazuje do niej energię mechaniczną. Część tej energii jest niezbędna, aby igła mogła pokonać opór tkanki i wprowadzić pigment.

Jeżeli jednak tkanka jest poddawana większej liczbie wkłuć, większemu naciskowi albo dodatkowym przejściom, niż wymaga tego skuteczna implantacja, rośnie również zakres mechanicznego naruszenia, z którym organizm będzie musiał sobie poradzić w procesie gojenia. Celem nie jest więc wyłącznie umieszczenie pigmentu w skórze. Celem jest osiągnięcie zamierzonej implantacji przy możliwie małym, kontrolowanym naruszeniu tkanki.

To istotna różnica.

Każdy rezultat jest sumą tysięcy pojedynczych interakcji

O makijażu permanentnym mówimy najczęściej jako o całych brwiach, ustach lub kresce.

Mechanicznie każdy zabieg składa się jednak z tysięcy pojedynczych interakcji pomiędzy igłą, pigmentem i tkanką.

Każde wkłucie może przebiegać inaczej. Igła może napotkać inny poziom oporu, a tkanka może w różnym stopniu odkształcać się, przesuwać i reagować na dostarczoną energię.

Pojedyncza różnica może wydawać się nieistotna. Jeżeli jednak zostanie powtórzona tysiące razy podczas jednego zabiegu, zaczyna mieć znaczenie.

Ostateczny rezultat jest skumulowanym efektem wszystkich tych interakcji.

To stało się jedną z głównych zasad podczas rozwoju ME™.

Zamiast analizować zabieg wyłącznie jako całość, skupiliśmy się na zachowaniu pojedynczego ruchu igły – ponieważ każda poprawa tego ruchu, powtórzona tysiące razy, może wpływać na przebieg całej procedury.

Specyfikacje opisują urządzenie. Nie opisują całej implantacji.

Większość maszyn PMU porównuje się na podstawie kilku parametrów:

• napięcia,

• RPM,

• częstotliwości,

• długości skoku,

• typu silnika,

• pojemności baterii.

Wszystkie te parametry mają znaczenie. Żaden z nich nie funkcjonuje jednak niezależnie od pozostałych elementów konstrukcji.

Ta sama długość skoku może zachowywać się inaczej w dwóch różnych maszynach. To samo napięcie nie oznacza takiej samej prędkości, sposobu oddawania energii ani zachowania pod obciążeniem. Podobna liczba RPM nie opisuje stabilności ruchu igły po wejściu w tkankę.

Na efekt wpływa współpraca całego systemu:

• silnika,

• układu mechanicznego,

• sposobu przenoszenia ruchu,

• sterowania,

• oprogramowania,

• zasilania,

• konstrukcji kartridża,

• igły,

• ręki artysty.

Dlatego pojedyncza wartość w specyfikacji nie mówi jeszcze, jak urządzenie będzie pracowało w skórze.

Co dzieje się, gdy igła napotyka opór?

Igła poruszająca się swobodnie w powietrzu pracuje w innych warunkach niż igła wchodząca w żywą tkankę.

Po rozpoczęciu implantacji opór zmienia się niemal bez przerwy. Wpływają na niego między innymi:

• elastyczność skóry,

• jej grubość i gęstość,

• stopień nawilżenia,

• unaczynienie,

• włóknienia i blizny,

• wiek klientki,

• lokalizacja zabiegu,

• wcześniejsze zabiegi i obecność wypełniaczy,

• sposób naciągnięcia tkanki,

• konstrukcja użytego kartridża.

Usta po wypełniaczach mogą zachowywać się inaczej niż usta naturalne. Skóra dojrzała reaguje inaczej niż młoda. Tkanka cienka, elastyczna i mocno unaczyniona stawia inne wymagania niż skóra gęsta albo włóknista.

Maszyna nie pracuje więc w stałych warunkach laboratoryjnych. Działa wewnątrz dynamicznego systemu biologicznego.

Jeżeli układ napędowy nie utrzymuje stabilnego zachowania pod wpływem zmieniającego się oporu, rzeczywisty ruch igły może odbiegać od tego, czego oczekuje artysta. Wtedy artysta zaczyna kompensować zachowanie urządzenia: zmienia nacisk, zwalnia ruch ręki, zwiększa liczbę przejść albo wielokrotnie wraca w to samo miejsce.

Każda taka kompensacja może zwiększać liczbę zmiennych podczas zabiegu.

Dlatego właściwe pytanie inżynieryjne nie brzmi:

Jak szybko maszyna porusza igłą w powietrzu?

Powinno brzmieć: Jak przewidywalnie system prowadzi igłę, gdy napotyka zmieniający się opór żywej tkanki?

Na to pytanie nie można odpowiedzieć wyłącznie na podstawie RPM, napięcia czy długości skoku.

Kolor widoczny bezpośrednio po zabiegu może wprowadzać w błąd

Bezpośrednio po zabiegu pigment jest widoczny na powierzchni oraz w naruszonej tkance. Towarzyszyć mu mogą zaczerwienienie, obrzęk, limfa i inne elementy chwilowej reakcji pozabiegowej.

Tworzy to wrażenie intensywnego, równego koloru.

Nie oznacza jednak automatycznie, że dokładnie taki rezultat pozostanie po wygojeniu.

Część widocznego pigmentu zostanie usunięta wraz z naturalną regeneracją powierzchniowych warstw skóry. Część może zostać utracona podczas procesu gojenia. Zmniejszy się również reakcja zapalna, która bezpośrednio po zabiegu wpływa na wygląd koloru i tkanki.

Dopiero po wygojeniu można ocenić:

• rzeczywistą retencję pigmentu,

• równomierność implantacji,

• nasycenie,

• stabilność kształtu,

• reakcję tkanki,

• potrzebę wykonania dopigmentowania.

Dlatego rezultat bezpośrednio po zabiegu i rezultat zagojony nie są tym samym.

Więcej przejść nie zawsze oznacza większą retencję

Jednym z częstych błędnych założeń w PMU jest przekonanie, że dodatkowe przejścia automatycznie zwiększą ilość pigmentu, która pozostanie w skórze.

Każde kolejne przejście oznacza jednak następną serię wkłuć i dodatkowe obciążenie dla tkanki.

Jeżeli pigment nie jest implantowany zgodnie z zamierzeniem, rozwiązaniem nie zawsze jest ponowne przechodzenie przez ten sam obszar. Najpierw należy zrozumieć przyczynę:

• nieprawidłową głębokość,

• niewłaściwy kąt pracy,

• nieodpowiednie naciągnięcie,

• źle dobraną prędkość ręki,

• nieodpowiednią konfigurację igły,

• problem z kartridżem,

• niedopasowanie ustawień,

• niestabilne zachowanie urządzenia pod obciążeniem.

Celem nie jest maksymalizacja liczby przejść.

Celem jest zwiększenie skuteczności każdego wykonywanego ruchu przy zachowaniu kontroli nad tkanką.

Implantacja i uszkodzenie tkanki nie są tym samym. Można wykonać wiele ruchów i nadal nie osiągnąć właściwej implantacji. Można również doprowadzić do nadmiernego naruszenia tkanki bez proporcjonalnej poprawy retencji.

Dlaczego reakcja tkanki stała się celem inżynieryjnym?

Podczas rozwoju ME™ wielokrotnie wracaliśmy do jednego pytania:

Dlaczego zabiegi wykonywane przez doświadczonych artystów mogą goić się inaczej, mimo zastosowania podobnej techniki i tych samych pigmentów?

Nie istnieje jedna odpowiedź. Tkanka każdej klientki jest inna, a na rezultat wpływa wiele elementów.

To pytanie przesunęło jednak naszą uwagę z pojedynczych specyfikacji na zachowanie całego systemu.

Zaczęliśmy analizować:

• jak igła zachowuje się pod obciążeniem,

• jak system reaguje na zmianę oporu,

• jak energia mechaniczna jest przekazywana do tkanki,

• jak powtarzalny jest ruch podczas całego zabiegu,

• kiedy artysta zaczyna kompensować zachowanie maszyny,

• jak różne konfiguracje wpływają na reakcję poszczególnych typów tkanki.

Gojenie nie było czymś, co mieliśmy oceniać dopiero po zaprojektowaniu urządzenia.

Warunki tworzone w tkance podczas zabiegu stały się jednym z elementów wpływających na sam proces rozwoju.

Celem nigdy nie była największa moc

Większa moc nie oznacza automatycznie skuteczniejszej implantacji.

Żywa tkanka nie reaguje na liczbę zapisaną w specyfikacji. Reaguje na rzeczywisty ruch igły, czas kontaktu, sposób pokonywania oporu oraz ilość energii przekazywanej podczas każdego wkłucia.

Zbyt słaby system może wymagać od artysty kompensowania jego pracy. Zbyt agresywne zachowanie może natomiast zwiększać ryzyko niepotrzebnego naruszenia tkanki.

Celem nie jest więc maksymalna moc.

Celem jest odpowiednio kontrolowana energia i przewidywalne zachowanie igły w rzeczywistych warunkach zabiegowych.

Z tego powodu podczas rozwoju ME™ nie skupialiśmy się na osiągnięciu najwyższego RPM ani największej nominalnej wartości.

Skupiliśmy się na tym, jak urządzenie zachowuje się w skórze.

Inżynieria nie zastąpi techniki

Żadna maszyna nie skompensuje:

• nieprawidłowej głębokości,

• niewłaściwego naciągnięcia skóry,

• błędnego kąta pracy,

• źle dobranej konfiguracji igły,

• nadmiernego nacisku,

• niewłaściwej oceny tkanki,

• braku doświadczenia artysty.

Technologia nie zastępuje wiedzy ani edukacji.

Jej rola jest inna.

Maszyna przekłada ruch ręki artysty na ruch igły. Jest przedłużeniem ręki i jednym z najważniejszych narzędzi wykorzystywanych podczas zabiegu.

Wybór urządzenia wyłącznie dlatego, że dobrze wygląda, jest niedrogie albo „przecież tylko porusza igłą w górę i w dół”, pomija najważniejsze pytania:

• jak maszyna zachowuje się pod obciążeniem,

• jak reaguje na zmienny opór,

• jak stabilnie odtwarza zamierzony ruch,

• ile kompensacji wymaga od artysty,

• jak współpracuje z różnymi kartridżami,

• jak wpływa na sposób pracy w poszczególnych typach tkanki.

Tych różnic nie zawsze można zobaczyć na zdjęciu lub znaleźć w karcie specyfikacji.

Można je jednak poczuć podczas pracy i obserwować w reakcji tkanki.

Jakie pytanie należy więc zadać?

Nie: Która maszyna daje najlepsze zagojone rezultaty?

Lepiej zapytać: Która maszyna pozwala mi najdokładniej przełożyć moją technikę na kontrolowaną i powtarzalną pracę w tkance?

Dobre urządzenie nie zagwarantuje idealnego gojenia.

Może jednak ograniczyć liczbę niepotrzebnych zmiennych. Może wymagać mniej kompensowania, zachowywać się stabilniej pod obciążeniem i tworzyć lepsze warunki do wykorzystania prawidłowej techniki.

Przewidywalna inżynieria nie zastąpi doświadczenia, prawidłowej oceny skóry ani właściwie wykonanego zabiegu.

Tworzy jednak lepsze warunki, aby dobra technika mogła prowadzić do bardziej spójnych rezultatów.

Maszyna nie tworzy zagojonego rezultatu samodzielnie. Ale sposób, w jaki wykonuje każde pojedyncze wkłucie, ma znaczenie dla całego zabiegu.